Ogen

Afgelopen periode stond voor mij in het teken van ‘ogen’. Eigenlijk staat heel mijn leven al in het teken van ‘ogen’. In de ogen van een ander zie ik de ziel, mijzelf en de connectie met het alles.
Onlangs heb ik een operatie aan mijn ogen gehad die ik als vrij heftig heb ervaren. Ik voel elke dag meer waarom dit zo was. Mijn extreme gevoeligheid voor ‘het licht in de ogen’, herrees als nooit te voren.

Wat ik daarmee bedoel is, we hebben allemaal een ‘kind-wond’. Een soort opdracht die we (onbewust!) zijn aangegaan omdat het leven op een bepaald punt te pijnlijk of niet te plaatsen was. Hier kan het strategisch zelf om de hoek komen kijken, wat zich uit in bijvoorbeeld: het altijd goed willen doen, perfectionisme, heel hard werken, overcompenseren, bewijzen, of juist nergens aan beginnen ect. En het teruggetrokken zelf, gevoelens van schaamte, schuld, afwijzing, gebrek aan (zelf)vertrouwen. Deze wond kan te pas en onpas open gekrabd worden, zeker wanneer er (nog) weinig bewustzijn op is. Triggers, noemen we ze ook wel eens, dit kan in een relatie zijn, op je werk, je kinderen spiegelen een bepaald deel in jezelf wat nog ‘heling’ of aandacht vraagt. Of je ontmoet iemand die heel graag voor jou een pleister plakt op deze wond. Afdekken, toedekken of elkaar in een ‘schijn’ balans houden.

En als je het mij vraagt, iedereen heeft in min of meerdere mate zo’n kind-wond*.
Afgelopen maand werd ik eraan herinnerd wat de essentie is van mijn wond. Het thema wat ik nog eens ‘aan mocht kijken’. Die ogen. Als kind had ik een ruime gevoelswereld. Ik kon heel helder waarnemen, lichaamstaal, energie en aan de ogen van iemand las ik veel. Ik las of ik veilig was om ruimte in te nemen, of dat liefdevolle ogen keken of afwijzende. Dit leerde mij heel goed waarnemen. Ik werd een ster in kopiëren, gewenst gedrag tonen en afstemmen. Iets wat in mijn werk enorm goed van pas komt ; )

Ook voelde ik altijd ogen die niet in de ruimte aanwezig waren. Alsof ik continue een toneelstuk opvoerde met onzichtbare toeschouwers. Soms voelde dit liefdevol en soms ‘bekeken’. Natuurlijk was mijn gevoelige zenuwstelsel al vroeg afgestemd op ‘wat is hier de bedoeling’. Afgelopen 12 jaar heb ik hier meer bewustzijn op vergaard. Waarbij het niet gaat om te helen tot de max. Wat het belangrijkste is voor mij dat ik mijn essentie weer herinner en dat ik mijn leven wijdt aan om me dát pad, die heelheid en verbondenheid die er al is te herinneren.

Wat me soms kan overvallen in deze wereld zijn de ogen die ‘uit’ staan. Ik zie het, het onvermogen van de ander om te verbinden, mijn eigen ogen, wanneer ze troebel zijn.
Lege blikken, starende of afwezige blikken. De essentie van mijn kind-wond heb ik dan ook opnieuw gedefinieerd. Ik ken blikken die dwars door mij heen gaan, ogen die mij niet zien. Het enige wat ik als kind wilde was: zie mij voor wie ik ben, echt ben, in licht en schaduw, in gevoeligheid in temperament. Ik speel heel mijn leven al met zichtbaar en onzichtbaar zijn (in deze en de voor vele onzichtbare wereld). Inmiddels heb ik geleerd dat deze blikken niets zeggen over mij, maar het onvermogen van de ander en ook dit is oké in liefde. Het is alleen aan mij, om mijzelf volledig te zien. That’s all.

Doordat de operatie aan mijn ogen de eerste keer mislukt was, kon ik niets scherp zien, ik kon geen bril op. Ik ontdekte dat dit mij helemaal van slag maakte. Mijn ‘overleving mechanisme’ alles met arendsogen kunnen bekijken was volledig weg (en die ogen staan natuurlijk in verbinding met ons complete zenuwstelsel..). Daarnaast kon ik de schoonheid, iets wat me enorm dierbaar is niet aanschouwen zoals ik dat gewend had. Het geschenk aan de andere kant was, mijn blik ging dus meer dan ooit naar binnen. Nu, 1,5 maand later kan ik pas wat woorden geven aan dit proces. Aan de liefde die ik voel wanneer ik naar binnen kijk, aan hoe dieper ik hierin heb kunnen verbinden. Hoe liefdevol en stralend mijn ogen nu zijn. Hoe dankbaar ik ben voor alle kwaliteiten die ontwikkeld zijn gedurende mijn leven. Het is aan mij om te blijven herinneren die helderheid die in mij leeft en die in ons alle leeft. Wakker te blijven, door simpelweg in de spiegel te kijken en te zien (lees voelen) ‘hoe mijn ogen staan’.

Ik heb mezelf in deze periode ook volledig ‘ontslagen’ van de verantwoordelijkheid dat er iets te halen zou zijn, omdat ik vanuit waarnemen dit in beeld kan brengen. Alleen, dan verschuift de energie naar mij. Ik heb zelf gevoeld dat een ervaring niet land, wanneer het zelf niet is doorvoeld en ervaren. En ja, hier oefen ik nog elke dag mee (redders-syndroom ken ik ook).

Precies hierom bijvoorbeeld, zien intakes er anders uit bij mij. Soms is het een halve opstelling, soms een meditatieve visualisatie die mijn klant eerst naar binnen neemt, in zijn of haar lijf en vaak ontstaat het op een natuurlijke manier omdat ik weet waarvoor ik hier ben en deze missie is VOELbaar.
Want alle wijsheid zit in jezelf, wie ben ik om jou dat te vertellen!?  Ik kan je wel meenemen. Dat mag de route zijn, meer en meer. Zodat het uit jou kan komen. Het diepe weten dat jij niets hoeft te halen buiten jou. Dan stopt het wachten, het redden, uitstellen. Je gaat jezelf dragen. De illusie stopt, wanneer je je hoofd buigt voor hoe het is. Ik heb een buiging gemaakt, diep naar binnen en blijf dit doen wanneer het leven dat vraagt.

Een vraag die met mij mee liep en die ik graag met jou deel: wat als er niets veranderd, wat als er niemand mij zou redden, wat zou je dan doen, wat zou je dan kiezen?
Ik koos ervoor om nieuwsgierig te zijn naar hoe zachtheid, liefde en rust er in mij uit zou zien. Een moederlijke liefde voor mijzelf. Ik ben benieuwd naar jouw besluit..

Ten slotte; in deze periode heb ik een schilderij gemaakt, omdat ik geen details kon zien, heb ik mijn straling, licht en energie geschilderd. Zonder te meten, mijn hand bepaalde de maat. Elke keer wanneer ik ernaar kijk voel ik dit. Ik wil je uitnodigen mocht je dit helemaal gelezen hebben, om eens in de spiegel te kijken, in je ogen. Diep in je ogen. Wie zie je dan?

​Liefs, Lizzy Luna
*dit is een hele ‘kort door de bocht uitleg’ van een complexer geheel natuurlijk. Vind je het interessant mag je altijd contact opnemen of kijk ook eens bij Carla Bloemen of Jan Bommerez.